Lieve Jayme

Lieve Jayme,

Een paar helderblauwe ogen kijken me aan, eerst nog aftastend maar al snel met een gulle lach.

Het is 20 juni 2020 en we zijn in Epe, bij jou in het vakantiehuisje.  Ik heb je al heel lang niet van zo dichtbij gezien. Je bent groot geworden en kijkt met een heldere blik om je heen. Ik zie een jongentje van 1 jaar, dat nieuwsgierig is naar de wereld om hem heen.

Ik lees je voor uit Mopper Eend, één van je favoriete boekjes. We spelen met kleine lichte kubussen die jij telkens, heel ondeugend, uit je handje op de grond laat vallen. We hebben plezier.

De zon schijnt en de familie zit buiten aan de koffie. Even lijkt alles heel normaal….

Het enige verschil is dat jij op de bank ligt terwijl jij buiten je eerste stapjes  had moeten zetten. Liggend verken jij de wereld om je heen. Je ziet er tevreden uit, maar in jouw ogen zie ik dat je meer wilt, je bent tenslotte al één jaar en gaat steeds meer begrijpen.

Het maakt me verdrietig, ondanks deze, eigenlijk hele mooie dag. Terwijl ik naast je zit denk ik aan het afgelopen jaar.

De eerste keer dat ik je in mijn armen hield, mijn kleine achterneefje. Zo bijzonder, het kindje van mijn oudste nichtje Arwen, die mij destijds voor het eerst tante maakte. Jouw blauwe ogen en blonde krullen, waarin ik jouw mama terug zie.

Ik denk terug aan alle bezoekjes die ik aan jou bracht. Wandelen met jou en je mama, door het bos en door Rijswijk, koffie drinken, taartjes eten en met jou knuffelen. Wat een heerlijke, onbezorgde tijd.

Ik denk terug aan de eerste zorgen om jou en aan de uiteindelijke diagnose van jouw ziekte op 30 december 2019. Een dag die we nooit meer zullen vergeten en die het hele leven van jouw papa, mama en natuurlijk ook de naaste familie op z’n kop zette.  

Ik denk terug aan de strijdvaardigheid van jouw papa en mama. Zij zijn de strijd aangegaan om jou een medicijn te laten krijgen dat eigenlijk onbetaalbaar is.  Zij zijn altijd kritisch geweest tegen jouw behandelende artsen, zij hebben besloten om je na 7 weken IC in het ziekenhuis naar huis te halen omdat het in het ziekenhuis niet goed met je ging.

En nu  ben je op vakantie in Epe, in de bossen waar je zo van kan genieten. Je ziet er goed uit en het gaat gelukkig ook een stuk beter met je. Dit hadden we een paar weken geleden niet kunnen bedenken. Jouw behandeling komt dichterbij, de strijd wordt nog steeds gestreden, met behulp van heel veel bijzonder lieve mensen, maar het einde is in zicht.

Onderweg op de fiets naar Epe, fietsten we langs een weiland met 2 alpaca’s. Dit moet toch een teken zijn, dat de droom van je papa en mama, ooit werkelijkheid wordt?

Ik fiets weer terug van Epe naar mijn vakantiehuisje, in mijn gedachten zie ik mezelf lopen naar de speeltuin met een klein jongentje aan mijn hand met blonde krullen en blauwe ogen……..

Liefs van je tante Annemarie

Deel dit artikel

Share on facebook
Facebook
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on linkedin
LinkedIn
Scroll naar top